اين برنامه به شما اين امکان رو ميده که بدونين دقيقا چه مقدار از عمرتون گذشته بر حسب: مقدار واقعي عمر شما مثل: 18 سال و 2 ماه و 23 روز.

همچنين برحسب: ماه. هفته. روز. ساعت. دقيقه و ثانيه.

خیلی دقیق تر شده

و امکانات دیگه ای بهش اضافه شده

 برای دانلود اینجا را کلیک کن

حجم: ۵۵۰KB

=============================================================

سلام به همه ی دوستان.

این برنامه کارش قفل کردن پوشه هاست.

فرقی که بین این برنامه با برنامه های دیگه داره اینه که: تو برنامه های دیگه اگه فولدری رو قفل کنین بعد از عوض کردن ویندوز فولدرها باز هستند. اما با این برنامه اگه ویندوز رو هم عوض کنین پوشه ها در حالت قفل شده باقی می مونن.

امکان مخفی کردن درایو ها هم وجود داره.

پسورد هم میشه رو برنامه گذاشت

این از عکسش

 برای دانلود اینجا را کلیک کن

حجم فایل: ۳۰۸KB

=============================================================

این ورژن ۲ بازی با کلمات یه سری اشکال تو برنامه ی قبلی بود که حل شد

برای دانلود اینجا را کلیک کن

حجم: ۴۰۰KB

۱- تلاش سبزها برای حذف مرگ بر آمریکا(نمونه ای از پوسترهایی که در دست سبزها بود) 

عباس و کامبیز و فری هم میان        اهل محل اون وری هم میان

قول شرف داده بیاد سهیلا             شیش هف ماهه ندیدمش تا حالا

ترقه با خودت بیار سه چارتا            بپرونیم جلوی پای بیتا

چند تا شعار دارم هنوز فطیره          بیا بریم بگیم بینیم می گیره

بلکه کشید کار به تحصن بیا            یه جوری امشب راتو کج کن بیا

قراره جمعیتو ادغام کنیم                شاید بساط جور شه دیریم دام کنیم

بساط گرگم به هوا هم به راست      پلیسه از چپ می دوه ما از راست

وقتی که اسم از گروه فشاره          قایم باشک هم دیگه بر قراره

دیشب واسه نازی قپی اومدم           که یک چماغ به دست رو شخصا زدم

هر جا میشه صحبت وضع دیشب       باد رو ولش می دم به زیر غبغب

از این کارا همین چیزاش می مونه       اینکه بفهمن ماها بارمونه

از اونجا که طالب این نکاتم                عاشق شب های تظاهراتم!

حسام الدین مقامی کیا                          

باید که با اغتشاش، گندی زنی به میهن        تا آوری تو بر کف عشق و حال و صفا را

با یاری اجنبی ، میهن همی فنا ده              این یاری و وفا را ، فرصت شمار یارا

هش دار تا بگویم ، رمز سعادتت را               با هم وطن عداوت ، با اجنبی مدارا

گر تو همی بخواهی بر مسندت بمانی         از یاد بر قیامت ، وز یاد بر خدارا

یاد آر آن دمی که ، جیبت ز پول پر بود          یاد آر بیت المال و دزدی در خفا را

یاد آر قشم و کیش و زیبایی و صفایش         دریا به پیش روی و ویلای در قفا را

گر روزی تو بیایی بر مسند ریاست           در حین عشق و حالت، تحویل گیر ما را!

به گزارش شبکه ایران، در حالی که رسانه‌های اپوزسیون از مدت‌ها قبل تلاش گسترده‌ای برای منحرف کردن شعارهای مردمی علیه "شیطان بزرگ" در روز 13 آبان و هدایت کردن آن‌ها علیه کشور "روسیه" را در دستور کار خود قرار داده‌اند، سایت اینترنتی حامی خانواده هاشمی رفسنجانی به کمک این رسانه‌ها شتافت.

این سایت اینترنتی در گزارشی به تشریح ماجرای تسخیر لانه جاسوسی پرداخت و بر آن شد تا با استناد به سخنان 30 سال گذشته دکتر احمدی نژاد، به طراحی شعارها علیه "روسیه" و تجمع در مقابل سفارت این کشور مشروعیت دهد.

در این گزارش آمده است: هنگامی که پیشنهاد تسخیر لانه جاسوسی در دفتر تازه تاسیس تحکیم وحدت در سال 58 مطرح شد، محمود احمدی نژاد با آن مخالفت کرده و گفته است که تسخیر سفارت شوروی بر تسخیر سفارت آمریکا ارجح است.

اگرچه در گزارش مذکور مصداقی برای آنچه که این رسانه "مخالفت احمدی نژاد با تسخیر لانه جاسوسی" نامیده به چشم نمی خورد و آنچه نقل شده تنها اولویت دادن به مخالفت با شوروی به عنوان یک رزیم الحادی است، با این حال، این استدلال هنگامی "غیر منطقی" می نماید که به موقعیت "شوروی" در آن زمان به عنوان یکی از دو ابرقدرت دنیا توجه کنیم.

در سال 1358 "شوروی"، کشوری کمونیستی و یکی از دو ابرقدرت دنیا بوده که ملت ایران در شعارهای انقلابی خود، با تکرار جمله "نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی" از آن برائت می جستند.

این درحالیست که جمعیت چندهزار نفری سبزها در جریان روز قدس،با هدف کمرنگ کردن شعار "مرگ بر آمریکا" و "مرگ بر اسرائیل"، به جای "شوروی" که حدود بیست سال پیش از روی نقشه ها محو شده ، علیه "روسیه" شعار می دادند.

آنان همچنین در این تجمع به جای "جمهوری اسلامی" که اصلی ترین شعار مردم و امام راحل(ره) در جریان انقلاب بود، به تکرار شعار "جمهوری ایرانی" پرداختند.

با این حال این سایت ترجیح داد تا حمایت از این شعارهای انحرافی را با تمسک به مخالفت سی سال پیش احمدی نژاد با شوروی که برگرفته از شعارهای مردم علیه شرق و غرب بوده، به انجام برساند.

برنامه های سبزها و حامیان رسانه ای آنها برای اغتشاش در راهپیمایی ضد آمریکایی 13 آبان به دنبال آن مطرح می شود که میرحسین موسوی در بیانیه آخر خود به مناسبت 13 آبان حاضر به اعلام برائت از سیاست های سلطه طلبانه آمریکا نشد.

آنچه در جبهه اصلاحات و بازندگان رقابت انتخاباتی از یک سو و در تحلیل های برون مرزی از سوی دیگر رقم خورد، برجسته کردن مسائلی بود که از بازی آغاز شده بعد از انتخابات منتج می شد؛ مسائلی که اصالت ذاتی نداشت و معلول اتفاقاتی دیگر بود، اما کم کم نقش محوری را در تحلیل ها بازی کرد. این جنس تحلیل ها هیچ گاه ماجرا را از آغاز و کامل و تمام نمی دید. نمی پرسید بازی چرا و چگونه و با کدام سند و مدرک آغاز شد؛ بلکه از حواشی و تبعات شروع بازی سوال می کرد و کهریزک و درگیری های خیابانی را مورد بحث قرار می داد.

انتخابات دهم با بالاترین حجم ناظر انتخاباتی از سوی کاندیدای شکست خورده انتخابات برگزار شده بود و برای اولین بار در طول تاریخ انتخابات ایران، آمار انتخاباتی هم به صورت صندوق به صندوق در اختیار عموم قرار گرفته بود. در این میان اما داعیه داران بحث "تقلب گسترده" از ارائه فهرستی حداقلی از صندوق های مورد نظر خود ناتوان ماندند. این ناکامی در توجیه علت جنجال سازی های بعد از انتخابات اما با طرح عناوینی جدید و برجسته کردن حاشیه های ماجرا جبران شد و به این ترتیب در این قضاوت اصلاح طلبانه و برون مرزانه از انتخابات و وقایع بعد از آن، کهریزک و برخوردهای خیابانی که نتیجه بی قانونی خود اصلاح طلبان بود، جای موضوع اصلی را گرفت.

این همه در حالی بود که در همان روزهای اول رهبر انقلاب تاکید کرده بودند:«اگر نخبگان سياسى بخواهند قانون را زير پا بگذارند، يا براى اصلاح ابرو، چشم را كور كنند، چه بخواهند، چه نخواهند، مسئول خونها و خشونتها و هرج و مرج‏ها، آنهايند.»

با این همه تداوم روند قانون گریزی ها حاشیه هایی را برای انتخابات آفرید. حاشیه هایی که از یک سو موجبات نگرانی سایر کشورهای مسلمان را فراهم می کرد و از سوی دیگر فرصت مناسبی بود برای خارج نشینانی که منتظر بهره برداری از مسائل داخلی ایران هستند. و اصلاحات هم ناگذیر برای فرار از پاسخگویی نسبت به مدعای خود، به برجسته کردن همین حاشیه ها پناه برد. در واقع منشأ ارائه این برآورد از مسائل انتخابات و بعد از آن، فرار اصلاحات از پاسخگویی بود و بروز آن هم تحلیل هایی که علت های اصلی را از ماجرا فاکتور می گرفت. طبیعتا در مواجهه استدلالی با این جنس تحلیل ها باید به مبدأ وقایع رجعت کرد.

اما اصلاح طلبان و خارج نشینان تنها کسانی نبودند که جای مسائل فرعی و اصلی را تحلیل ها عوض کردند. برخی در جریان اصولگرایی هم از سر دلسوزی بابی را گشودند که همان نتیجه را به دنبال داشت.

رهبر انقلاب از برنامه ریزی های قبلی برای اغتشاش خبر می دادند. ایشان حتی در دیدار با اعضای مجلس خبرگان با اشاره به رییس مجلس خبرگان تصریح کردند:«من به ايشان همين را عرض كردم؛ گفتم اينها برنامه‌‌ريزى شده بود. ايشان گفتند: قطعاً. يعنى همه اين را ميفهمند كه اين كار برنامه‌‌ريزى شده بوده و اين يك كار دفعى نبود كه بخواهيم بگوئيم يك چيزى پيش آمده. مثلاً دفعتاً كسى بلند شد حرفى زد؛ نه، اين كار برنامه‌‌ريزى شده بود؛ از يك مركزى هدايت مي‌شد. خوب، شكست خوردند ديگر...»

اما در عین حال برخی اصولگرایان توطئه ای که از آن سخن به میان آمد را به دلخوری های انتخاباتی تقلیل دادند و کوشیدند تا احمدی نژاد و موسوی را در ردیف هم و جزو متهمان وقایع بعد از انتخابات بنشانند! این تحلیل غلط از یک سو توسط افرادی نظیر علی مطهری دنبال می شد و از سوی دیگر برخی منابع خبری وابسته به احمد توکلی هم همین خط سیر را دنبال می کردند. علی مطهری تا آنجا پیش رفت که رسما احمدی نژاد را هم عامل فتنه نامید و خواستار عذرخواهی همزمان او و موسوی شد!

غفلت از واقعیت های انتخابات بود که این جنس تحلیل را موجب می شد. بانیان این تحلیل مواضع هتاکانه نسبت به رییس جمهور قانونی کشور را نمی دیدند. از اینکه چه گروهی با اتهام زنی و افترا و فحاشی وارد فضای انتخاباتی شد، سخنی نمی گفتند و تنها یک یا دو مقطع کوتاه از بازه زمانی انتخابات را مورد استناد خود قرار می دادند. اینان هم در جستجوی علت های اصلی نبودند.

در همان بازه زمانی قبل از انتخابات و در حالی که احمدی نژاد طبق اصول قانون اساسی و دموکراسی رییس جمهور قانونی کشور به شمار می آمد، بدترین توهین ها از سوی اصلاح طلبان و رسانه های خبری کاندایداهای رقیب نثار او شد. بی شرمی تا آنجا ادامه یافت که در فقدان حضور موثر مدعی العموم، دولت و رییس جمهور را دیکتاتور، فرعونی، طاغوت، تروریست، متحجر، نکبت، قرون وسطایی، عصر قجری، دروغگو، رمّال، عبوس، هتاک و... لقب دادند. اینها همه و همه مواردی است که در تاریخ انتخابات دهم ثبت شده است و تمامی مستندات آن در آرشیو سایت قلم وابسته به میرحسین موسوی موجود است.

در واقع حتی اگر کسی می خواست انتخابات را به شیوه این طیف از اصولگرایان و بدون در نظر گرفتن سایر واقعیت ها تحلیل کند، باز هم به خاطر وجود همین دست از شواهد نمی توانست احمدی نژاد را در کنار کسی چون موسوی و هواداران او بنشاند و عامل فتنه لقب دهد! اما متاسفانه بخشی از به اصطلاح اصولگرایان با قرائت کاریکاتوری از وقایع انتخابات چنین نتیجه گرفتند و همه آنچه گذشته است را ندیدند.

در این تحلیل هم جای مسائل اصلی با مسائل فرعی عوض شد. مجرمان انتخابات دلسوزانی لقب گرفتند که سرمایه کشورند و باید با رأفت با آنها سخن گفت و دست دوستی به سویشان دراز کرد تا وحدت ملی محقق شود. این تحلیل کودکانه ای بود که به هیچ وجه با مواضع صریح رهبر انقلاب در برخورد با قانون شکنان نسبتی نداشت. چگونه می شد با مجرمانی وحدت کرد که نه به ولایت فقیه التزامی دارند و نه قانون اساسی را در عمل ارج می نهند؟ منشأ این نوع قضاوت چنان که گفته شد، نگاه کاریکاتوری به تاریخ و آنچه گذشته است، بود و نتیجه آن تحلیل های کودکانه ای که احمدی نژاد را عامل فتنه می نامید.

اتخاذ رويه برجسته‌سازي فرع و حاشيه به جاي پرداختن به اصل و متن حوادث اخير، طي يک ماه اخير از سوي موسوي شدت يافته است و وي از هر فرصت و رخدادي استفاده مي‌کند تا ضمن استتار واقعيات و ريشه حوادث پس از انتخابات، توجه اطرافيان خود را معطوف به موضوعات انحرافي کند. در اين راستا موسوي اخيرا در چند نوبت نسبت به موضوع هسته‌اي و روند مذاکرات ايران و 1+5 موضع‌گيري کرده و خواستار توجه اطرافيانش به اين موضوع شده است اما اين تصميم موسوي در حالي است که متأسفانه وي در تحليل ديپلماسي هسته‌اي دولت احمدي‌نژاد نه‌تنها جانب انصاف را نمي‌گيرد که تحليلي بسيار ابتدايي و به دور از فهم واقعيات موضوع هسته‌اي ايران ارائه مي‌دهد. پس از اظهارات طنزگونه موسوي در ديدار با مهدي کروبي که وي مدعي به تاراج رفتن حق هسته‌اي ايران شده بود،‌اين کانديداي ناراضي انتخابات رياست‌جمهوري،‌ روز گذشته نيز اين موضع را تکرار کرد. وي در شرح اين ادعا، دلايل بسيار عجيبي ارائه كرد: «همان وقتي که آنان مناسبات بين‌المللي کشور را به اغراض تبليغاتي آلوده کردند و از خردورزي و متانت کناره گرفتند مي‌شد حدس زد که بزودي مصالح بلندمدت مردم را به هيچ معامله خواهند کرد. 16 سال پيش از اين تهيه سوخت براي تأسيسات هسته‌اي تهران امري بود که نه مسؤولان و نه رسانه‌ها انجام آن را يک خبر مهم تلقي نمي‌کردند. امروز قسمت اعظم محصول فعاليت‌هاي هسته‌اي کشور که اين همه جاروجنجال به خود ديده و چندين تحريم براي ملت به همراه آورده است، گويا بايد براي تأمين همين نياز ساده تحويل کشور‌هاي ديگر شود، شايد بعد‌ها لطف کنند و اندکي سوخت در اختيار ما بگذارند. آيا اين يک پيروزي است؟ يا يک تقلب آشکار که چنين تصميمي فتح‌المبين ناميده شود؟» از آنجا که اين نحوه استدلال موسوي با عرض پوزش، کم‌ترين بهره‌اي از برهان و منطق نبرده است لذا مي‌توان به سادگي آن را به نقد کشيد.

1- آقاي موسوي مدعي شده 16 سال پيش تهيه سوخت براي رآکتور تهران براي مسؤولان ـ دوران رياست‌جمهوري هاشمي ـ مهم نبود و نتيجه گرفته که اينک هم تهيه سوخت براي اين رآکتور مهم نيست ولي احمدي‌نژاد از آن استفاده تبليغاتي مي‌برد! از آقاي موسوي بايد پرسيد بر فرض صحت اين ادعا،‌چرا تهيه اورانيوم با غناي 75/19 درصد براي مسؤولان وقت، مهم نبود؟ آيا مسؤولان آن برهه اهميت دارا بودن اورانيوم با اين درصد غنا را نمي‌دانستند؟ اگر اينگونه باشد واقعا اين موضوع براي دولت آن برهه و مشاورانش يک افتضاح تمام‌عيار به حساب مي‌آيد.

ضمن اينکه چرا آقاي موسوي بيان نکرده که در آن زمان اين ميزان اورانيوم چگونه تامين مي‌شد و اينک با چه سازوکاري در حال تامين است؟

2- موسوي در ادامه با ادبياتي که به هيچ وجه به ادبيات يک عنصر سياسي آگاه از مناسبات ديپلماتيک شباهت ندارد، مدعي شده که «ايران محصول فعاليت‌هاي هسته‌اي خود- منظور وي اورانيوم با غناي 5/3 تا 5 درصد است- را براي تامين همين نياز ساده

- منظور موسوي از نياز ساده اورانيوم 75/19 درصد است!- تحويل کشورهاي ديگر مي‌دهد، شايد بعدها لطف کنند و اندکي سوخت در اختيار ما قرار دهند!» باز هم اين سوال بسيار اساسي از موسوي مطرح است که بر اساس کدام يافته‌هاي فيزيک هسته‌اي، توانايي حصول اورانيوم 75/19 درصد يک موضوع ساده است؟

آيا آقاي موسوي مي‌دانند که اورانيوم 75/19 درصد با چند مرحله غني‌سازي دوباره، سوخت مورد نياز يک سلاح هسته‌اي را فراهم مي‌کند؟ امروز ديگر خبرنگاران حوزه هسته‌اي نيز بخوبي از اهميت برخورداري اورانيوم با اين درصد غنا باخبرند ولي ... از سوي ديگر گويا آقاي موسوي به هيچ‌وجه روند مذاکرات وين و ژنو را دنبال نکرده و بدون پيگيري تحولات اقدام به موضع‌گيري مي‌کنند! به نظر مي‌رسد اين نکات براي آگاهي آقاي موسوي از فضاي حاکم بر مناسبات هسته‌اي ايران و 1+5 و آژانس ضروري باشد:

الف: جناب آقاي موسوي! پس از مذاکرات ژنو 2، مقرر شد 1+5 شرايطي فراهم آورد تا ايران اورانيوم مورد نياز رآکتور تهران را تامين کند و روند توافقات به سمتي رفت که 1+5 پس از دريافت اورانيوم 5/3 تا 5 درصد ايران،‌اقدام به تحويل اورانيوم 75/19 درصدي به ايران ‌کند.

ب: غرب با پذيرش اين ساز و کار عملاً پذيرفت که جمهوري اسلامي ايران برخوردار از ساز و کار غني‌سازي اورانيوم 5/3 تا 5 درصد باشد. به عبارت ديگر غرب در پوشش توافق جديد، عقب‌نشيني بزرگ خود را در پذيرش غني‌سازي دائمي 5/3 تا 5 درصد در ايران مستتر کرد. آيا اين يک پيروزي بزرگ براي ملت ايران نيست؟ جناب آقاي موسوي! در دولت‌هاي گذشته و بويژه در دولت آقاي خاتمي که شما در ايام انتخابات به داشتن سمت مشاورت وي «افتخار» مي‌کرديد، جايگاه هسته‌اي ايران چگونه بود و اينک چگونه است؟ شايد اين موضوع نيز براي آقاي موسوي نياز به توضيح داشته باشد که در آن هنگام همه فعاليت‌هاي غني‌سازي ايران پلمب و همه خواسته ايران محدود به داشتن

7 سانتريفيوژ شد و کار تا بدانجا رفت که موضوع عدم تدريس علوم مرتبط با علوم هسته‌اي در دانشگاه‌هاي ايران مطرح شد. در آن موقع آقاي موسوي آيا سخني در اعتراض به اين موضوع بر زبان آورده بودند؟ اينک 7 هزار سانتريفيوژ در مراکز غني‌سازي ايران در حال چرخش است. مطمئنا آقاي موسوي تفاوت 7 و 7 هزار را بخوبي مي‌دانند. جمهوري اسلامي ايران با طراحي يک ديپلماسي هسته‌اي موفق، توانسته غرب را مجبور به پذيرش حق غني‌سازي اورانيوم 5/3 تا 5 درصد کرده و نياز خود به اورانيوم 20 درصد را نيز پوشش دهد، ضمن اينکه در اولتيماتومي حساب شده به غرب هشدار داده که در صورت عدم حسن نيت، خود اقدام به تامين اورانيوم 75/19 درصد مي‌کند. آقاي موسوي! آيا اين يک تقلب است؟ براستي شما اين پيروزي بزرگ را که به اعتقاد بسياري کارشناسان ارزش آن از ملي شدن صنعت نفت نيز فزون‌تر است، يک تقلب مي‌دانيد؟ چرا بدون ارائه دليل و صرفا با بيان ادعا اقدام به استتار واقعيات هسته‌اي براي قشري از جامعه مي‌کنيد؟

3- تمايل آقاي موسوي و اطرافيانش براي تغيير فاز از «تقابل با نظام» به «مخالف دولت» کاملا مشهود است. موسوي اينک در پي آن است خود را يک منتقد دولت معرفي کرده و در پي آن به تحرک سياسي‌اش ادامه دهد. اما يک نکته بسيار مهم جناب آقاي موسوي! لطفا قبل از ورود به اين فاز تکليف ماجراي ادعاي تقلب را مشخص کنيد! بدون شک نمي‌توان بدين سادگي اقدام به انحراف افکار عمومي و به حاشيه بردن اصل و جايگزيني فرع به جاي آن کرد.

1- آقاي موسوي مدعي شده 16 سال پيش تهيه سوخت براي رآکتور تهران براي مسؤولان ـ دوران رياست‌جمهوري هاشمي ـ مهم نبود و نتيجه گرفته که اينک هم تهيه سوخت براي اين رآکتور مهم نيست ولي احمدي‌نژاد از آن استفاده تبليغاتي مي‌برد! از آقاي موسوي بايد پرسيد بر فرض صحت اين ادعا،‌چرا تهيه اورانيوم با غناي 75/19 درصد براي مسؤولان وقت، مهم نبود؟ آيا مسؤولان آن برهه اهميت دارا بودن اورانيوم با اين درصد غنا را نمي‌دانستند؟ اگر اينگونه باشد واقعا اين موضوع براي دولت آن برهه و مشاورانش يک افتضاح تمام‌عيار به حساب مي‌آيد.

ضمن اينکه چرا آقاي موسوي بيان نکرده که در آن زمان اين ميزان اورانيوم چگونه تامين مي‌شد و اينک با چه سازوکاري در حال تامين است؟

2- موسوي در ادامه با ادبياتي که به هيچ وجه به ادبيات يک عنصر سياسي آگاه از مناسبات ديپلماتيک شباهت ندارد، مدعي شده که «ايران محصول فعاليت‌هاي هسته‌اي خود- منظور وي اورانيوم با غناي 5/3 تا 5 درصد است- را براي تامين همين نياز ساده

منظور موسوي از نياز ساده اورانيوم 75/19 درصد است!- تحويل کشورهاي ديگر مي‌دهد، شايد بعدها لطف کنند و اندکي سوخت در اختيار ما قرار دهند!» باز هم اين سوال بسيار اساسي از موسوي مطرح است که بر اساس کدام يافته‌هاي فيزيک هسته‌اي، توانايي حصول اورانيوم 75/19 درصد يک موضوع ساده است؟

آيا آقاي موسوي مي‌دانند که اورانيوم 75/19 درصد با چند مرحله غني‌سازي دوباره، سوخت مورد نياز يک سلاح هسته‌اي را فراهم مي‌کند؟ امروز ديگر خبرنگاران حوزه هسته‌اي نيز بخوبي از اهميت برخورداري اورانيوم با اين درصد غنا باخبرند ولي ... از سوي ديگر گويا آقاي موسوي به هيچ‌وجه روند مذاکرات وين و ژنو را دنبال نکرده و بدون پيگيري تحولات اقدام به موضع‌گيري مي‌کنند! به نظر مي‌رسد اين نکات براي آگاهي آقاي موسوي از فضاي حاکم بر مناسبات هسته‌اي ايران و 1+5 و آژانس ضروري باشد:

الف: جناب آقاي موسوي! پس از مذاکرات ژنو 2، مقرر شد 1+5 شرايطي فراهم آورد تا ايران اورانيوم مورد نياز رآکتور تهران را تامين کند و روند توافقات به سمتي رفت که 1+5 پس از دريافت اورانيوم 5/3 تا 5 درصد ايران،‌اقدام به تحويل اورانيوم 75/19 درصدي به ايران ‌کند.

ب: غرب با پذيرش اين ساز و کار عملاً پذيرفت که جمهوري اسلامي ايران برخوردار از ساز و کار غني‌سازي اورانيوم 5/3 تا 5 درصد باشد. به عبارت ديگر غرب در پوشش توافق جديد، عقب‌نشيني بزرگ خود را در پذيرش غني‌سازي دائمي 5/3 تا 5 درصد در ايران مستتر کرد. آيا اين يک پيروزي بزرگ براي ملت ايران نيست؟ جناب آقاي موسوي! در دولت‌هاي گذشته و بويژه در دولت آقاي خاتمي که شما در ايام انتخابات به داشتن سمت مشاورت وي «افتخار» مي‌کرديد، جايگاه هسته‌اي ايران چگونه بود و اينک چگونه است؟ شايد اين موضوع نيز براي آقاي موسوي نياز به توضيح داشته باشد که در آن هنگام همه فعاليت‌هاي غني‌سازي ايران پلمب و همه خواسته ايران محدود به داشتن

7 سانتريفيوژ شد و کار تا بدانجا رفت که موضوع عدم تدريس علوم مرتبط با علوم هسته‌اي در دانشگاه‌هاي ايران مطرح شد. در آن موقع آقاي موسوي آيا سخني در اعتراض به اين موضوع بر زبان آورده بودند؟ اينک 7 هزار سانتريفيوژ در مراکز غني‌سازي ايران در حال چرخش است. مطمئنا آقاي موسوي تفاوت 7 و 7 هزار را بخوبي مي‌دانند. جمهوري اسلامي ايران با طراحي يک ديپلماسي هسته‌اي موفق، توانسته غرب را مجبور به پذيرش حق غني‌سازي اورانيوم 5/3 تا 5 درصد کرده و نياز خود به اورانيوم 20 درصد را نيز پوشش دهد، ضمن اينکه در اولتيماتومي حساب شده به غرب هشدار داده که در صورت عدم حسن نيت، خود اقدام به تامين اورانيوم 75/19 درصد مي‌کند. آقاي موسوي! آيا اين يک تقلب است؟ براستي شما اين پيروزي بزرگ را که به اعتقاد بسياري کارشناسان ارزش آن از ملي شدن صنعت نفت نيز فزون‌تر است، يک تقلب مي‌دانيد؟ چرا بدون ارائه دليل و صرفا با بيان ادعا اقدام به استتار واقعيات هسته‌اي براي قشري از جامعه مي‌کنيد؟

3- تمايل آقاي موسوي و اطرافيانش براي تغيير فاز از «تقابل با نظام» به «مخالف دولت» کاملا مشهود است.

حميد داودآبادي در ويلاگ شخصي خود نوشت :محتشمي‌پور که شديدا تلاش داشت مردم او را نشناسند و به همين خاطر در صحن حرم، عمامه را از سرش بر مي داشت، با روبه رو شدن با خبرنگاران ايراني، عصباني شد و از پاسخ دادن به سوالات آنان که در کمال تعجب مي ديدند حامي شعار صهيونيستي "نه غزه، نه لبنان" حاميان موسوي، به عنوان رئيس جمعيت حاميان فلسطين به دمشق آمده است، طفره رفت.

محتشمي‌پور در حالي که شديدا عصبي شده بود، سعي داشت با متبسم نشان دادن چهره، خود را خون سرد نشان دهد که اين شگرد با تلاش او براي قاپيدن ضبط خبرنگار، خنثي شد.

خبرنگاران که خواستار روشن شدن مواضع محتشمي در برابر فلسطين و لبنان بودند، از او خواستند که بگويد چرا تا چندي پيش فلسطين و لبنان در اولويت اعتقادي امثال او بود ولي امروز، همراه و همگام با همه ضدانقلابيون و از همه بدتر بلندگوهاي رژيم صهيونيستي، به نفي همه آرمان هاي امام خميني (ره) پرداخته است.

اين برخورد محتشمي‌پور نشان گر اين مسئله است که برخي افراد، براي دست يابي به منافع و مصالح شخصي خود، حاضرند آرمان ها و اعتقاداتي را که زمان براي آن تا پاي جان مايه گذاشتند، امروز به سادگي قرباني کنند.

لازم به ذکر است که علي اکبر محتشمي‌پور سفير اسبق ايران در دمشق، مدعي است که "حزب الله لبنان" را او پايه گذاري کرده و از فعالان عرصه فلسطين نيز مي باشد. وي که هنوز رئيس جمعيت حاميان فلسطين است، هنگامي که در دهه 60 از مدافعين سرسخت آرمان هاي لبنان و فلسيطن بود، در توطئه بمب گذاري صهيونيست ها در بسته اي که براي او فرستاده بودند، در راه آرمان هاي برحق امام خميني (ره) در دفاع از مظلومان فلسطين و لبنان، به شدت مجروح شد که قطع يک دست از مچ و جراحات بسيار ديگري را براي او به دنبال داشت.

محتشمي‌پور از جمله افرادي است که آمريکا و صهيونيست ها به دليل ضرباتي که از حضور او در لبنان و

سوريه در دهه 60 خوردند، به شدت از او عصباني هستند و وي از اولين نفرات ليست "سازمان سيا" و "اف .بي .آي" آمريکا براي ربودن يا ترور مي باشد.

در هنگامه انتخابات دهم رياست جمهوري، محتشمي‌پور همچون موسوي و کروبي، به سادگي همه آرمان ها و اعتقاداتش را در پاي قدرت فدا کرد و با سر دادن شعار صهيونيستي "نه غزه، نه لبنان، جانم فداي ايران" سعي کرد تا لبخند دشمنان ديرين خود را بطلبد!

متن کامل گفت وگو با علي اکبر محتشمي‌پور:

م ـ حاجي سؤال منو جواب مي‌ديد؟

محتشمي‌پور: اينجا جاي دعا و ...

م ـ حاجي دعا چيه؟ دعا بايد اثر داشته باشه. ما دين رو از شما ياد گرفتيم. انقلاب رو از شما ياد گرفتيم. استکبارستيزي رو از شما ياد گرفتيم، اون‌ وقت طرفداراي شما ميان توي خيابوناي تهران داد مي‌زنن مي‌گن: نه غزه، نه لبنان، جانم فداي ايران. شما هم که دم از فلسطين مي‌زنين، من نمي‌تونم اين تعارض رو حل کنم.

محتشمي‌پور: جواب ندارم بدم؛ چون شما نمي‌فهمي.

م ـ من نمي‌فهم؟! من جوان جوياي جوابم.

محتشمي‌پور: اگه شعور داشتي مي‌فهميدي.

م ـ با طرفداراتون هم ...

محتشمي‌پور: برو اون ‌ور ...

م ـ من موندم کروبي‌اي که...

محتشمي‌پور: برو از کروبي بپرس.

م ـ چه فرقي داره؟ حضرت‌عالي رئيس کميته صيانت از آراي اون بودي! جواب سوال هاي منو کي بايد بده؟ اين گندي که زديد به مملکت و حيثيتش رفت و ...

محتشمي‌پور: به تو چه ربطي داره؟

م ـ يعني چي چه ربطي داره؟ شما که توي ايران نيستيد کسي از شما سؤال کنه ...

محتشمي‌پور: تو ايران باهات صحبت مي‌کنم.

م ـ شما اصلا جرات مي‌کني پات رو بذاري ايران؟

محتشمي‌پور: عجب خري هستي! من فردا ايرانم ...

م ـ ا، يعني چي مي‌گي خري؟

محتشمي‌پور: خب معلومه ديگه اين جور که حرف مي‌زني همينه ديگه ...

م ـ جواب منو نمي‌دي؟

محتشمي‌پور: به تو جواب نمي‌دم.

م ـ آهان... همه‌تون همينيد. اون ميرحسين‌تون هم يک‌بار نيومد مصاحبه کنه به کسي جواب پس بده.

محتشمي‌پور: شما انسان هستي يا نيستي؟

م ـ من خبرنگارم، دنبال جواب سوالم مي‌گردم. الان هم دارم صدات رو ضبط مي‌کنم. چهار روز ديگه مي‌ذارم روي سايت.

محتشمي‌پور: مگه شما خرید؟

درست حرف بزن، شما يک‌ زماني وزير کشور بودي.

د: حاج‌آقا جلوي موج سبزي‌ها هم همين جوري صحبت مي‌کني؟ بهشون مي‌گي خريد؟ شما که به مخالف خودت مي‌گي خري، نمي‌فهمي؟

م ـ هم عکست رو گرفتم، هم صدات رو ضبط کردم. بايد مردم بفهمند با يک سوال‌ کننده چطور حرف مي‌زنيد.

محتشمي‌پور: هر کاري مي‌خواي بکني بکن.

د: حاج آقا امام را ارزان فروختي به موسوي و کروبي ...

محتشمي‌پور: شما که بلديد از اين کارها بکنيد. بريد بکنيد.

د: از دستت خجالت بکش حاج‌آقا، دستت رو براي چي دادي؟ براي کروبي دادي؟ براي زندان زنان کروبي دادي؟

محتشمي‌پور: شماها که مي‌تونيد همه کاري بکنيد.

د: شما که بدتر از همه هر کاري مي‌تونيد بکنيد. خداي اين کارهاييد.

محتشمي‌پور: من حرفي ندارم با شما بزنم.

م ـ ما حرف داريم با شما.

محتشمي‌پور: بزنيد. شما که داريد، روزنامه داريد، تلويزيون داريد.

م ـ شما هم ...

محتشمي‌پور: اينترنت داريد...

م ـ اينترنت که مال ارباب‌هاي شماست. مال يو اس‌ آ ست.

د: مگه شما نداشتيد؟ مگه شما گوگوش رو، اکبر گنجي رو نداريد. از اين گنده‌تر مي‌خواييد؟ اون ها که دارن حرف‌هاي شما رو مي‌زنن. الان شما امامتون شده گوگوش. مگه نشده حاج آقا؟ شما همه افتخارتون به اينه که گوگوش اومده سبز مي‌پوشه. همه عشق آقاي موسوي مگه اين نيست؟

محتشمي‌پور: شما که اين‌ جور متهم مي‌کنيد ...

د: متهم نمي‌کنيم. خودتون مي‌گيد. شما از زندان زنان کروبي خبر نداري؟ از فسادهاي کروبي توي بنياد شهيد خبر نداري؟ همه رو مي‌دوني ...

محتشمي‌پور: شما هي فحش مي‌ديد ...

م ـ ما کي فحش داديم. شما به من گفتي خر. من به شما گفتم سوال دارم دنبال جواب سوالم هستم.

محتشمي‌پور: مگه شما آزاد نيستي که سوال کني؟

م ـ مگه شما دستت رو براي لبنان ندادي؟

محتشمي‌پور: به شما چه ربطي داره دستم رو براي چي دادم؟

م ـ نه غزه نه لبنان يعني چي؟ شما به ما ياد داد داديد استکبار ستيزي رو.

محتشمي‌پور: من هر کاري کردم به خاطر خدا کردم.

م ـ به خاطر خدا هم خلافش رو انجام مي‌ديد؟

(در اين زمان محتشمي پور با عصبانيت دست انداخت تا ضبط صوت را از خبرنگار بقاپد.)

م ـ ا. حاجي اين يه دونه که نيست که ماها معمولا چند تا از اينها داريم. رکوردر من رو هم که بشکني چيزي عوض نمي‌شه ...

د: شما با سعيد حجاريان و خسرو تهراني چه فرقي داري؟ از خون رجايي گذشتيد به خاطر خسرو تهراني؟

م ـ ببين ... اين مردمي که اومدن اين جا براي زيارت، يک نفرشون سبزي نيستن. خدا شاهده اگر داد بزنم که اين رئيس کميته صيانت از آراي کروبي و موسويه، تيکه بزرگه‌ات گوشته. اين جوري هستن مردم. طرفداراي شما توي شمال تهران دارن الواط بازي درميارن.

د: دينت رو مجاني فروختي حاج‌ آقا ... برو عاقبتت رو خدا به‌ خير کنه.

(در اين زمان محتشمي پور با عصبانيت راهش را کشيد و به طرف بيرون حرم رفت و همراه با ميزبانان پاکستاني اش سوار بر ماشين مدل بالايي شد و رفت.)

فایل صوتی